الماس خبر– یادداشت/ زهره حسینی_فرهنگ کهن ایران زمین همراه با سنت ها و آیین های زیبا یادآور باورها و اعتقادات مردم است که در بسیاری از موارد هدف این سنت ها ایجاد حس شادی، نشاط و امید در دل مردم است، زدودن انرژی منفی از افکار، دور کردن رنج، غم بیماری و امید بخشیدن به روزهای روشن، آرزوی سلامتی و تندرستی ارمغان این سنت هاست.
چهارشنبه آخر سال یا همان چهارشنبه سوری هم یکی از این سنت های باستانی است که در پایان روز آخرین سه شنبه اسفند ماه با تاریکی هوا شروع می شود در گذشته یک دورهمی و شبی دل انگیز در کنار کپه های هیزم که آتش می زدند با پریدن از روی آتش با آواز های سنتی و شاهنامه خوانی رقم می خورد و با خواندن اشعار چون زردی من برای تو سرخی تو برای من اعتقاد داشتند که رنج و غم و بیماری را به آتش می سپارند و می سوزانند که نقطه مشترک این سنت در همه مناطق ایران بود و رسومات دیگر چون قاشق زنی، شال پرانی و ده ها برنامه هایی که هریک مظهر باورهایی بوده که شادی و سلامتی را آرزو می کردند.
اما امروزه این سنت زیبا در روز های آخر سال به شبی رعب انگیز تبدیل شده و نگرانی و استرس برای خانواده ها دارد و چه تاسف بار برای بسیاری از جوانان که بر اثر ماجراجویی و غفلت جان خود را از دست دادند و یا قطع عضو شدند.
شاید اگر نوجوانان و جوانان از هدف این جشن ها بیشتر می دانستند با ترقه های خطرناک به استقبال نوروز نمی رفتند و کام خود و دیگران را تلخ نمی کردند و باورها و سنت های زیبای گذشته را مورد بی مهری قرار نمی دادند.
*چهارشنبه سوری جشنی که آغاز جشن های نوروزی را نوید می دهد
شادی کاذب گروهی اندک باعث رنجش و حسرت افرادی می شود که حتی هیچ نقشی هم در بروز حادثه ندارند و پیامد این پدیده هولناک ترقه بازی و انفجارهای خشن جای نوای موسیقی های محلی را گرفته و هول و هراس را به جای دورهم بودن و از گرمای آتش لذت بردن برای ما بوجود آورده است.
اتفاقی که به نظر می رسد با اقدامات لحظه آخری فرهنگی و اجتماعی تغییر نکرده و نیاز است در طول سال و با نقش آفرینی آموزش و پرورش و ارگان های مربوطه برای تغییر آن تلاش شود.
انتهای پیام/ج ی
