به گزارش الماس خبر؛ صدای ضربات چکش بر روی قلم، از آن دسته صداهایی است که در زیر بازارچه های میدان نقش جهان زیاد به گوش می رسد و بسیاری از مردم که با این صدا آشنایی ندارند، به دنبال صدا رفته و چند دقیقه ای به تماشای هنرمندان قلمزن مشغول می شوند.
به تماشا ایستادن مردم، بی دلیل نیست چرا که رنگ و رخ گرفتن یک تکه فلز بی جان در زیر دستان هنرمندان، صحنه هنری زیبایی را رقم می زند، چگونگی ایجاد این نقش و نگارها و خطوط منحنی بر روی فلزات بواسطه آموزش دیدن هنر دوستان برروی فلز انجام شده و پس از تکرار و تمرین های فراوان، می توانند قلمزنی کنند.
مجید سلیمانی از جمله هنردوستانی است که در حوزه قلمزنی در یکی از کوچه، پس کوچه های میدان زیبای نقش جهان مشغول به کار بوده و این هنر زیبا را به هنرجویان نیز آموزش داده و نیروهای جوان را در این راه هدایت کرده و وارد بازار کار می کند.
مجید سلیمانی در گفتوگو با خبرنگار الماس خبر اظهار کرد: بیش از ۳۰ سال است در شغل دوست داشتنی ام مشغول به کار بوده و هنرم را به دیگران نیز آموزش می دهم، سالانه تعدادی هنرجو به جمع نیروهایم اضافه می شود اما اینگونه نیست که تمام نیروها بخواهند در این شغل بمانند.
هنرمند اصفهانی بیان کرد: هنرجویان زیادی هستند که حتی یک هفته هم دوام نمی آوردند، از آنجایی که در قلمزنی یکی از دست ها مدت زیادی بالا می ماند تا قلم را نگه دارد و با دست دیگر ضربات چکش را بر قلم وارد می کنیم، طبیعتاً دستی که بعنوان تکیه گاه است و قلم را می گیرد، اوایل آموزش دیدن درد می گیرد.
سلیمانی عنوان کرد: مورد بعدی که باعث می شود برخی هنرجوها از ادامه دادن کلاس های آموزش قلمزنی سرباز بزنند، صدای ضربات چکش است که به نوبه خود می تواند خیلی آزاردهنده باشد برخی افراد از صدای ضربات چکش خودشان اذیت نمی شوند اما از شنیدن این صدا در جمعی که همه مشغول چکش زدن هستند، اذیت شده و دیگر ادامه نمی دهند.
وی افزود: همچنین برخی هنرجوها صرفاً برای آموزش دیدن می آیند و هنگامی که آموزششان تمام شود، دیگر نمی آیند گفتنی است این دسته هنرجوها اغلبا خانم ها هستند، در این بین نیز تعداد کمی از هنرجوهای ورودی، ماندگار شده و تبدیل به نیروهای کاری کارگاه می شوند.
مجید سلیمانی در بخش دیگری از صحبت هایش تصریح کرد: چندسالی است صنایع دستی جایگاه اصلی و وقار خود را آنگونه که باید داشته باشد، ندارد و رفته رفته شرایط بدتر و بدتر نیز شد به حدی که تعداد زیادی از هنرمندان برای تأمین هزینه های زندگی، مجبور شدند از هنر کناره گیری کرده و به شغل های دیگر روی آورند.
سلیمانی اذعان کرد: اکثر صنایع دستی فروشانی که در بازار ماندند و ورشکست نکردند، صاحب ملک بوده و از وضعیت مالی بهتری، نسبت به دیگر هنرمندان برخوردار بودند، طبیعتا تحمل چندین سال رکود در بازار که همزمان با آن تورم در حال افزایش است، کمر هنرمندانی که چرخ کارشان نمی چرخد را خم می کند.
وی خاطرنشان کرد: بهترین کمکی که به صنایعدستی نیمه جان شهر و هنرمندانی که کناره گرفتند، می شود کرد این است که ابتدا صنایعدستی به خوبی و با تمام جزئیات به مردم شناسانده شود و سپس راه صادرات گسترده صنایع دستی بی بدیل ایران، باز شود اگر این مورد، محقق شود توانایی آن را داریم که تبدیل به یکی از بزرگترین صادرکنندگان صنایع دستی شویم.
محید سلیمانی اظهار داشت: لازم بود حمایت مفیدی در خور شأن و شخصیت هنرمندان که روحیه های حساسی دارند، بشود، هنرمند اگر دلسرد شود ذوق هنری اش را نیز از دست خواهد داد، خیلی از افراد هستند استعداد قابل تحسینی در هنر دارند اما چون شرایط هنر و صنایعدستی خوب نیست، وارد هنر نمی شوند، از دست دادن این استعدادها در دراز مدت برای میراث هنری ما گران تمام می شود.
انتهای پیام/ج
- نویسنده : سمیه الماسی
